300 TYPES OF GREENS
300 տեսակի կանաչի
Zagreb, March 2025
Joanna Demarco & Julie de Ruijter
As we pieced together the shopping list for Iftar—weaving words through Google Translate—not just to hear, but to truly understand one another—we felt our assumptions unravel. They did not align with the reality unfolding before us.
Before even meeting Arpy, Karen and Vanush, we had already thought up an idea for the result of our project. It was based on informed assumptions of what it must be like to be a refugee, and how with displacement, one’s iden-tity also experiences a jarring effect.
When do assumptions ever serve us well?
Here, we were the outsiders, not them. We did not (yet) belong. We were not familiar with the city that Karen, Vanush, Arpy and Guga have called home for at least over a year. We were the minority in our group when it came to understanding the same language.
How does it feel to be the outsider? What would we do to belong more? Is it important to us to become an insider?
With the help of Google translate we started to communicate in Armenian instead of English. The more hours we spent together the more we ex-changed; photos of our homes, family stories, things we like and love to do, food. Our conversations developed from discussing recipes, to speaking about day to day differences of the countries we know like the back of our hands, to our life stories, asylum processes, and what identity means to us all. We noticed similarities and differences.
“…300 types of greens are eaten in Armenia.
Well, we only have baby spinach and normal spinach in the Netherlands…”
We were reminded, or taught, that identity is fluid and nuanced, moulded by who we were with and the place at present. We learnt to learn about the identities of others from the inside out, and not outside in.
______________________________
Երբ մենք կազմում էինք իֆթարի գնումների մեր ցուցակը՝ բառեր հյուսելով Google Translate-ի միջոցով ոչ միայն միմյանց լսելու, այլ իսկապես միմյանց հասկանալու համար, մենք զգացինք, որ մեր ենթադրությունները փլուզվեցին: Նրանք չէին համընկնում մեր առջև ծավալվող իրականության հետ։
Մինչև Արփիի, Կարենի և Վանուշի հետ հանդիպելը, մենք արդեն մտածել էինք մեր նախագծի արդյունքի մասին։ Այն հիմնված էր տեղեկացված ենթադրությունների վրա, թե ինչպիսին պետք է լինի փախստական լինելը, և ինչպես է տեղահանման դեպքում մարդու ինքնությունը նույնպես ցնցող ազդեցություն է ունենում:
Ե՞րբ են մեզ լավ ծառայում ենթադրությունները:
Այստեղ մենք դրսից էինք, ոչ թե նրանք։ Մենք (դեռ) չէինք պատկանում։ Մենք ծանոթ չէինք այն քաղաքին, որ Կարենը, Վանուշը, Արփին և Գուգան առնվազն մեկ տարուց ավելի տուն են կանչել։ Մենք մեր խմբում փոքրամասնություն էինք, երբ խոսքը վերաբերում էր նույն լեզուն հասկանալուն:
Ինչպիսի՞ն է արտաքինը լինելը: Ի՞նչ կանեինք մենք ավելի շատ պատկանելու համար: Արդյո՞ք մեզ համար կարևոր է ինսայդեր դառնալը:
Google translate-ի օգնությամբ մենք սկսեցինք շփվել անգլերենի փոխարեն հայերենով։ Ինչքան շատ
ժամեր անցկացրինք միասին, այնքան շատ էինք փոխանակվում. մեր տների լուսանկարները,
ընտանեկան պատմությունները, բաները, որոնք մենք սիրում և սիրում ենք անել, սնունդ: Մեր զրույցները զարգացան՝սկսածբաղադրատոմսերի քննարկումից, մինչև մեր մատների պես մեր ծանոթ երկրների առօրյա տարբերությունների մասին խոսելը, մեր կյանքի պատմությունները, ապաստանի գործընթացները և այն, թե ինքնությունը մեզ բոլորիս համար ինչ է նշանակում: Նկատեցինք նմանություններ և տարբերություններ։
«…Հայաստանում ուտում են 300 տեսակի կանաչի.
Դե, մենք միայն մանկական սպանախ և սովորական սպանախ ունենք Նիդեռլանդներում…»:
Մեզ հիշեցրեցին կամ սովորեցրին, որ ինքնությունը հեղհեղուկ է և երանգավորված՝ ձևավորվելով այն բանով, թե ում հետ ենք եղել և ներկա պահին: Մենք սովորեցինք սովորել ուրիշների ինքնության մասին ներսից, և ոչ թե դրսից:
